Yeni Sayı

Prof.Dr.Anıl ÇEÇEN

Yoksulluk Kader Değildir

YOKSULLUK VE EĞİTİM İLİŞKİSİ

Yoksulluk ve eğitim kavramları sanki birbirleriyle hiç ilişkisi yokmuş gibi bir görünüm vermektedirler. Aslında gerçek yaşam düzeni içerisinde bu iki kavramın konumuna bakılırsa, birbirleriyle fazlasıyla yakın ilişki içerisinde oldukları görülmektedir. İnsan toplumlarının iç dinamikleri arasındaki bağlar ele alınmağa başlandığında, belirli toplum yapılarında geleneksel bağlar ve ilişkiler incelenmeğe kalkışıldığında, eğitim ve yoksulluk arasındaki görünmez yakınlıklar öne çıkmağa başlamakta ve bunun sonucu olarak da her iki kavramın nasıl birbirini etkilediği göze çarpmaktadır. Yoksulluk olgusu bir toplumun içine sürüklendiği olumsuz bir yapılanmayı nasıl gösteriyorsa, böylesine istenmeyen bir durumun ortaya çıkmasında eğitimin rolü önem taşımaktadır. Eğitim düzenindeki yetersizlikler ya da geriliklerin, bir toplumun yoksulluk çemberine sürüklenmesinde önde gelen bir etkiye sahip olduğunu kanıtlaması, bu iki kavram arasındaki bağlantının ne derece yakın olduğunu ve birbirini doğrudan etkileyecek kadar ön plânda olduğunu doğrulamaktadır. Yoksulluk kötü ve istenmeyen bir durum olduğuna göre, böylesine bir geriliğin gündeme gelmesinde ya da ortaya çıkmasında eğitimin görmezden gelinemeyecek rolü olduğu da kabul edilmek durumundadır.

Av.Hüseyin ÖZBEK

Mühre Kuşu

Sol, başlangıcından günümüze yaşanan tarihsel süreç ve toplumsal gelişimin itici gücü olarak sermaye emek çelişkisine dayalı sınıf savaşımını öngörür. Kendisini de bu kavgada emeğin ideolojisi olarak tanımlar.

Örgütlü mücadele anlamında daha gerilere götürebilsek de bizde solun kitleselleşmesi, 1960 sonrasındadır. Solun halk nezdinde itibar kazanmasında Kurtuluş Savaşı’nın millici antiemperyalist sarmalıyla örtüşen sömürü karşıtı söylemin ciddi etkisi olmuştur.

Çıkış yıllarındaki saflık, özgünlük ve halkçılık eksenli çizgiyi en iyi o yıllardaki bazı sloganlar ifade eder:“Kahrolsun Emperyalizm, Bağımsız Türkiye, Yıkılsın Ağalık Düzeni”.

Anlatılan yılların sol söyleminin ve solcusunun halkta yarattığı duyarlılık emek yanlısı, sömürüye karşı, ezilenin yandaşı olarak algılanmasındandır.

1980’lere doğru emperyalizme ve yerli işbirlikçilerine karşı halkın mücadelesi olarak belirlendiği için kitleleri etkileyen stratejinin görünmez ellerce ustaca değiştirildiğini görürüz. Sömürüyle savaşıma saklanması gereken enerjinin iç kavgalar ve etnik temelli sapmalarda harcanmasıyla solun halk üzerindeki itibarının düşüşü eş zamanlıdır.

Prof.Dr.Cihan DURA

“Dersim” Öbür Yüzü

“Daha çok, iç isyanlara güvenelim.”

İngiliz ajanı Ryan

“Analar ağlamasın, verin Diyarbakır'ı!”

Sabahattin Önkibar (Yeniçağ, 12.11.2009)

Siyasette türlü kamuflaj teknikleri vardır. Başlıcalarını bir yazımda[i] gizleme, değerleri kullanma, idealleştirme, umacı yaratma olarak sayıp açıklamıştım. Bunlara “madalyonun öbür yüzünü saklama” tekniği diyebileceğimiz bir beşincisini de ekleyebiliriz. Adından da anlaşılacağı gibi “bir olgunun hep bir yüzünü öne çıkarıp öbür yüzünden hiç söz etmeme” şeklinde karşımıza çıkan bu teknik, “Dersim” tartışması çıkar çıkmaz siyasilerimiz tarafından, sicilli Türkiye Cumhuriyeti düşmanları tarafından, basında, çoğu TV kanallarında geniş ölçüde kullanıldı.

Söz konusu art niyetli tepkiye vesile, Sayın Onur Öymen’in 10 Kasım 2009’da Meclis’te yaptığı konuşmada “demokratik” açılımın gerekçesini çürütürken verdiği örnekler arasında “Dersim ayaklanması”nı da sayması oldu. Şöyle demişti Öymen:  “‘Analar ağlamasın’ diyorlar. Çanakkale Savaşı’nda 200 bin şehidimiz var. Hepsinin anası ağladı. Bir kişi çıkıp da ‘Analar ağlamasın. Biz bu savaştan vazgeçelim.’ demedi. Kurtuluş Savaşı’nda analar ağlamadı mı? Kimse çıkıp da ‘Analar ağlamasın. Biz şu Yunanlılarla anlaşalım’  dedi mi? Şeyh Sait isyanında analar ağlamadı mı? Dersim isyanında analar ağlamadı mı? Kıbrıs’ta analar ağlamadı mı? Amerika’da bir saat içinde üç bin kişiyi öldürdü teröristler. Bir Amerikalı devlet adamı çıkıp da ‘Aman, analar ağlamasın, şu teröristlerle uzlaşalım’ dedi mi?“  

Bence Sayın Öymen’in muhakemesi de, verdiği örnekler de doğruydu. Devlete karşı düzenlenen bir ayaklanma “aman, analar ağlamasın” diyerek bastırılmayacak mıydı? Allah göstermesin, Türkiye’nin bir bölgesi düşman işgaline uğrasa, “analar ağlamasın” diyerek kaderimize razı mı olacağız?

Hüsnü MERDANOĞLU

Dersim Tartışmalarının Yansıttığı Gerçekler

GİRİŞ

10 Kasım 2009 günü, bir milletvekilinin Türkiye Büyük Millet Meclisi kürsüsünden, 1937-38 yıllarında gerçekleşen Dersim olaylarına da değindiği konuşması,[i] kimi yayın organlarınca o denli çarpıtılarak kamuoyuna yansıtıldı ki; insanlarımızı kula kul olmaktan kurtaran, insan haklarının, özgürlüklerin, hukukun üstünlüğünün savunucusu ve bu olguların kurumlaştırıcısı Atatürk ve O’nun devrim ve ilkeleri açıktan ya da örtülü olarak saldırıya uğradı. Daha düşündürücü olan ise bu tartışmanın; “Alevilere soykırım yapılmıştır” noktasına getirmek istenilerek, öz be öz Türk olan Alevileri, izinden gitmekten onur duydukları Atatürk ile O’nun gözbebeği ordumuza karış kışkırtmak isteyenlerin bu çirkin düşüncelerini açığa vurmak için fırsat bekledikleri de ortaya çıkmış oldu. Türkiye’de ayrımcılık yaratmak için her fırsatı değerlendirmede becerikli olan Avrupa Parlamentosu da boş durmadı. Türkiye’deki tartışmalarla eş zamanlı olarak hemen “Dersim ve Alevi Konferansı” düzenlediler. Bu konferansa katılıp da, Atatürk, Türkiye ve Türk ordusu aleyhine bildiri sunanların amaç ve niyetlerini anlayanlar, onları “satılmışlar”  olarak nitelendirdi.[ii]

Dersim konulu son tartışma süreci; tarihi olayların gelişimini ve sonuçlarını çarpıtarak, insanlarımızın özenle üzerinde durdukları konuları kendilerine göre yorumlama gayreti içinde, “tarihin çöplüklerini eşeleyerek yeni fesat malzemesi çıkaranlar”, bilmeden ve istemeden kimi gerçeklerin çok daha iyi anlaşılmasına yardımcı oldu. Bu cümleden olarak, Atatürk’ün ve O’nun devrim ve ilkelerinin bilincinde olan yazarların, bu tartışma ortamında ortaya koydukları bilgi ve kanıtlar, Dersim olayının kamuoyunda az bilinen yönünü aydınlatmaya yardımcı oldular. Bir anlamda; ulusu ve üniter devlet bütünlüğümüzü bozma fırsatı bekleyen dış güdümlü yazar ve yorumcular aynen Mütareke döneminin teslimiyetçi yazarlarını anımsatır yaklaşımlar sergilerken, ülkemizin birliğinden yana olan yazarlar da, tıpkı Kuvay-ı Milliye koşullarında olduğu gibi saldırgan ve bölücülerin niyetlerini ortaya koymak için belge ve bilgiler ışığında yurttaşlarımızı doğru yönde aydınlatmışlardır. Son bir ay içinde bu konuda yazılanları okuyup, tv ekranlarında konuşulanları dikkatli, ancak peşin hükümden arınmış olarak dinleyenler gördü ve anladılar ki, Dersim olayları kesinlikle Alevilere yönelik bir kırım ve kıyım olmayıp, devlet düzeninin kurulup kurumlaşmasına yönelik kaçınılmaz önlemlerin bir sonucudur.  Ne var ki bu sonuç, doğanın değişmez kuralı olan; “kurunun yanın da yaşında yanması” olgusunu değiştirmemiştir.

Hüseyin Gündüz ÖKLEM

Domuz Gribi Ve Biraz Tarih

Variola Vera (small pox) bizde bilinen adı ile Çiçek hastalığıdır. 17. ve 18. asırda Avrupa’da yılda ortalama yarım milyon insan bu hastalığın pençesinde kıvranıyordu ve ölüyordu. Salgın hastalık Avrupa’yı kasıp kavuruyordu.Osmanlı’da da büyük felaketlere yol açan hastalığın tedavi edici yöntemi ilk defa Türkiye’de bulundu. Lady  Montagu “Şark Mektupları” adlı kitabında 1714 yılında Türkler’in hastalığı aşı yolu ile önlediğini ve bu konunun İngiltere’de de araştırılmasını önermiştir.¹

Biz bu topraklarda bulduğumuz çiçek hastalığı tedavisinin bedava olarak ve tamamen insani duygularla Avrupa’da kullanılabilmesi için isteyenlere bilgi verirken ve Avrupalılar’a bu konu ile ilgili mektuplar yazarken, Avrupalılar da Amerika topraklarında yerlileri ortadan kaldırmakla meşgul oluyorlardı.

Avrupalılar’ın Amerika kıtasına taşıdıkları small pox hastalığı bu kıtada da toplu ölümlere neden olurken, İsveçli, İngiliz, Fransız, Alman, İspanyol, Hollandalı, İrlandalı asıllı olan  “ilk Amerikalılar”ın aklına ilginç bir savaş yöntemi geldi….Çiçek hastalığını kullanarak yerlileri yok edeceklerdi!

Bu düşüncenin uygulanmaya konulması ile birlikte, Ottawa’da “Delaware” ve  “Shawnee”, Kolorado’da  “Cheyenne”, Virginia’da  “Mingo” ve “Cherokee”  Kızılderilleri’nden yüz binlerle öldürüldü…. Uygulama yöntemi son derecede basitti. Çiçek hastalarından alınan mikroplar battaniye ve mendillere bulaştırıldıktan sonra Kızılderililer’e ya hediye ediliyor veya ham deri karşılığında trampa ediliyordu.²

Amerikan yerlileri ve Kızılderilileri, atalarından öğrendikleri yöntemlerle hazırladıkları  doğal ilaçlarla kendilerini tedavi ediyorlardı… Doğadan topladıkları otların çiçekleri, tohumları ve köklerinden oluşan ilaçları barındıran 30000 yıllık bir doğal “eczaneleri” vardı…ne yazık ki çiçek hastalığının ilacı bu eczanede yer almıyordu. Çünkü bu hastalık Amerika’da hiç yoktu ve Avrupa’dan  “beyaz adam” ile birlikte gelmişti!

Tahir ÇALGÜNER

Günümüz Yakın Tarih “Kapanımları”na!

İstiklal savaşı tarihimizde, 2(iki) istiklal madalyalı tek Kuvva-i Milliyeci, (gazi) Ahmet İzzet Çalgüner’e ait daha önce hiç yayınlanmamış orjinal belgeleri gazili en büyük erkek evlat açıklıyor...

Aynı vatandaşa iki istiklal madalyası, milli mücadele tarihinde tek kalmış olay’dı ve kahraman da Denizli’nin Çal Kazası Müftüsü Ahmet İzzet Çalgüner’dı: 3354 sayılı berattaki adı Çal kazası Müdafaa-i Hukuk Heyeti’nden müftü İzzet Efendi, 3565 sayılı tahsis beratındaki adı Denizli Çal Müftüsü İzzet Efendi’dir. İkisinde de Türkiye Cumhuriyeti riyaseti mühürü ve Gazi Mustafa Kemal Paşa’nın imzası var. Tarih 17 mart 1926   

(Cemal Kutay: Kurtuluşun Kuvvacı Din Adamları, Ekim 1998, Aksoy Yayıncılık, Altan Matbaası, İstanbul)
Yazının devamını Y.A.R. Müdafaa-i Hukuk dergisinin